تا دعا كند ، از طرف من نيز از او بخواه تا دعا كند ! همين كه خدمت امام عليه السلام رسيدم ، فرمود : « ابوموسى ! چهره‌ات ، چهرهء رضا و خرسندى است ! » عرض كردم : به بركت شما سرورم ! ولى آنها به من گفتند : شما آنجا تشريف نبرده‌ايد و از او درخواست نكرده‌ايد ! فرمود : « خداى تعالى بهتر مىداند كه ما در مشكلات جز به او پناه نمىبريم و در سختىها به غير او توكل نمىكنيم و ما را چنان عادت داده است كه هر گاه بخواهيم برآورده مىسازد ، و از آن بيم داريم كه اگر به غير او رو آوريم او نيز از ما برگردد . » عرض كردم : فتح ، به من چنين و چنان گفت ! فرمود : فتح ، به ظاهر با ما اظهار دوستى مىكند ولى در باطن با ما مخالف است ! دعا در صورتى مؤثّر است كه در اطاعت خدا خالص باشى و به حق رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم و ما اهل بيت اعتراف و اعتقاد داشته باشى ، آن وقت از خدا درخواست كنى محروم نگرداند . » . عرض كردم : سرورم ! به من دعايى بياموزيد كه از ميان دعاها ممتاز باشد ! فرمود : « اين دعا را بيشتر اوقات مىخوانم و از خداوند خواستارم كه هر كه اين دعا را پس از من در مشهد من بخواند نااميد برنگردد ! و آن دعا اين است : « يا عدّتى عند العدد و يا رجائى و المعتمد و كهفى و السند ، و يا واحد يا احد و يا قل هوالله احد ، اسئلك اللّهم به حق من خلقتهم و لم تجعل فى خلقك مثلهم ان نصلى عليهم و